-
Na platformie Zoom
-
Dostęp do szkolenia przez 30 dni
-
Zaświadczenie MEN
-
Materiały
Terminy szkoleń
- Etiologia zaburzenia.
- Jak rozpoznać cechy apraksji.
- Diagnozowanie.
- Planowanie terapii.
- Terapia apraksji mowy:
- metody wstępne i przygotowujące,
- metody terapii bazujące na głosce,
- metody bazujące na strukturze wyrazu,
- techniki artykulacyjne,
- techniki prozodyczne,
- techniki gestowe.
- Artykuły (PDF): Characterizing a neurodegenerative syndrome: primary progressive apraxia of speech Keith A. Josephs, Joseph R. Duffy, Edythe A. Strand, Mary M. Machulda, Matthew L. Senjem, Ankit V. Master, Val J. Lowe, Clifford R. Jack Jr, Jennifer L. Whitwell; Apraksja mowy. Małgorzata Rutkiewicz-Hanczewska;
- Post-stroke pure apraxia of speech – A rare experience. Katarzyna Ewa Polanowska, Iwona Pietrzyk-Krawczyk.
Uczestnik otrzymuje zaświadczenie o ukończeniu szkolenia. Zaświadczenie spełnia wymogi par. 23 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 28 maja 2019 r. w sprawie placówek doskonalenia nauczycieli (Dz. U. z dnia 6 czerwca 2019 r.).
Marika Litwin – dr n. med., absolwentka logopedii Wyższej Szkoły Pedagogiki Specjalnej w Warszawie (obecnie Akademia Pedagogiki Specjalnej), podyplomowych studiów w zakresie neurologopedii – Uniwersytet Marii Curie-Skłodowskiej. Wykładowca Uniwersytetu SWPS i Wyższej Szkoły Pedagogicznej im. Korczaka. Wykładowca na kursach specjalizacyjnych w zakresie rehabilitacji medycznej, neuropsychologii, neurologopedii oraz kursach szkoleniowych dla pracowników oświaty. Specjalista neurologopeda w Oddziale Rehabilitacji Neurologicznej CKR w Konstancinie. Zainteresowania zawodowe to zaburzenia połykania oraz zaburzenia językowe w chorobach neurologicznych. Autorka publikacji z zakresu afazji, dysartrii, dysfagii.
Korzyści: Poznanie patomechanizmów apraksji mowy po ogniskowych uszkodzeniach mózgu i w przebiegu postępujących chorób neurologicznych. Umiejętność diagnozowania deficytów o charakterze apraksji i różnicowania z zaburzeniami afatycznymi i dyzartrycznymi. Zapoznanie się z metodami i specyficznymi technikami terapii, umiejętność doboru materiałów i technik dla pacjentów.